Oto kilka ciekawych ofert, które sprawią, że czas spędzony na zarabianiu pieniędzy nie będzie czasem straconym:

Rikszarz. Lubisz kontakt z ludźmi i podejmowanie nowych wyzwań? A do tego jesteś mistrzem w kręceniu? Powinieneś spróbować swoich sił jako rikszarz. Powiedzmy sobie szczerze, ta praca wymaga wysiłku. Wprawienie w ruch trzykołowego wózka z pasażerami i slalom między snującymi się wolno turystami wymaga niebywałych zdolności. Do zalet tego fachu należy zaliczyć pracę na wolnym powietrzu, w pięknych okolicznościach natury, w ciągłym kontakcie z ludźmi. Przewozy rikszą to branża, która kołem się toczy. Dzienne zarobki zależą od pogody, natężenia ruchu turystycznego, czy pory dnia. W pełnym sezonie, przy odrobinie wysiłku można jednak sporo zarobić.

Statysta w filmie. Wielu słynnych ludzi od tego zaczynało, dlatego statystowanie w filmie może się okazać przepustką do prawdziwej kariery. To, że nie wyglądasz, jak Belmondo, czy Marylin Monroe, wcale nie przekreśla Twoich szans na udział w filmie, przeciwnie agencje castingowe często poszukują osób o nietypowej urodzie. Statysta może zarobić od kilkudziesięciu do kilkuset złotych za dzień zdjęciowy. Nawet, jeśli nie uda Ci się zrobić kariery, to do końca życia będziesz mógł się chwalić swoim dzieciom: „Poznajesz? Ten 53 z lewej, z twarzą do ściany, to tatuś!”

Bańczarz. Marzenia o podjęciu wakacyjnej pracy pękły, niczym bańka mydlana? Nie poddawaj się, zainwestuj w zestaw do robienia baniek mydlanych i zostań profesjonalnym bańczarzem. Praca ta polega na organizowaniu pokazów baniek. Bańczarze są mile widzianymi gośćmi na wszystkich kinderbalach, urodzinach, rozmaitych imprezach, pokazach, a nawet weselach. Zarobek zależy od rodzaju i wielkości imprezy.

Operator latawca. Jeżeli czujesz, że jesteś stworzony do kierowania ludźmi, to czym prędzej pakuj plecak i wal nad morze, gdzie pracowników poszukuje firma zajmująca się organizowaniem lotów spadochronowych. Twoim zadaniem będzie sterowanie latawcem, na którym w powietrze będą się unosić żądni wrażeń turyści. Właściciel obiecuje ciekawą pracę i duże zarobki.

Tajemniczy klient. W młodości zaczytywałeś się w powieściach kryminalnych? Znasz na pamięć wszystkie filmy z agentem 007 w roli głównej? Zawołaj: „ahoj przygodo” i rozpocznij pracę dla jednego z dużych przedsiębiorstw w charakterze tajemniczego klienta. Jest to praca, dzięki której możesz poczuć się jak prawdziwy agent wywiadu, wykonujący ściśle tajne zadanie. Polega ona na sprawdzaniu jakości obsługi w oddziałach firmy. Dzięki działaniu takich osób, żaden pracownik branży usługowej nie może spać spokojnie. Staruszek w sklepie spożywczym, kierowca tankujący paliwo na stacji benzynowej, czy młoda dziewczyna buszująca między wieszakami z ubraniami – tajemniczym klientem może się okazać każdy.

Wakacyjna praca nie musi być wcale ciężka i niewdzięczna, przy odrobinie szczęścia można zdobyć atrakcyjne zajęcie, które okaże się prawdziwą przygodą.

foto by zieak

Każdy, kto za pośrednictwem profilu portalu na serwisie Facebook.pl, bądź GoldenLine.pl zada pytanie związane z tematem aktywnego poszukiwania pracy otrzyma odpowiedź od eksperta Jobexpress.
Prowadzona akcja może się stać doskonałą okazją do znalezienia interesujących ofert pracy. Wystarczy wpisać w komentarzach rodzaj poszukiwanej pracy i lokalizację, aby otrzymać zgodne z oczekiwaniami propozycje pracy. Celem akcji jest udzielenie osobom poszukującym pracy pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia. Serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w akcji.

Tak wygląda kimacz śpiący bez przygotowania

Techniki kimania dzielimy według stopnia trudności, który przekłada się na stopień niewidzialności kimającego.

Techniki raczej banalne

Technika potrąconego jelenia

Dostojny jeleń jest jedną z najważniejszych postaci w legendach ninja. Powiada się, że siedem tysięcy lat temu, w noc poprzedzającą jego pierwszy dzien pracy, jeleń przegapił ostatni tramwaj z centrum i bardzo późno wrócił do swojej pagody. Pracując zasnął w pozycji, którą nazwano jego imieniem, i dostał wypowiedzenie ze skutkiem natychmiastowym. Jego technika jest generalnie niepolecana.

Technika glonojada

Oto technika dostojnego glonojada, który jest jedną z najważniejszych postaci w legendach ninja. Młodzi ninja wstępują w nie, kiedy tracą kontrolę nad trudniejszą metodą (zazwyczaj nad metodą sowy, która duma). Wykorzystywanie techniki glonojada zawsze skutkuje zdemaskowaniem śpiącego wojownika.

Techniki deczko trudnawe

Technika sowy, która duma

Dostojna sowa, która duma, jest uważana za jedną z najważniejszych postaci w legendach ninja, bowiem ninja uważają dumanie za świętość. Ten element ich kultury został zaadaptowany przez inne cywilizacje, zwłaszcza przez cywilizację szefów. Przełożeni zostawiają w spokoju dumających pracowników, wiedząc że mogą oni dumać nad czymś ważnym dla firmy. Tylko wyszkolony ninja wie, że w pozycji dumającej mogą też spać.

Technika kobry

Dostojny wąż-okularnik, jedna z najważniejszych postaci w legendach ninja, jest patronem kimaczy wykorzystujących tę bardzo wymagającą technikę. Czujny umysł i przetkane nozdrza są warunkami sukcesu. Nozdrza – albowiem zapobiegają chrapaniu, które zdradzi najlepiej zakamuflowanego ninję. Czujny umysł – albowiem zaskoczony przez szefa wojownik musi natychmiast wyjaśnić, że przed sekundą zakroplił sobie chore oczy.

Technika wielbłąda

Technika dostojnego wielblada, będącego jedną z najważniejszych garbatych postaci w legendach ninja, pozwala skutecznie zwodzić oczy niewtajemniczonych. Wymaga od adepta przyjęcia garbatej pozycji, wyćwiczenia ekstremalnego refleksu, a także posiadania długopisa. Szybkie podniesienie go z ziemi, gdy w pobliżu pojawi się przełożony, sprawi że jego zmysły dostrzegą wyłącznie pracownika schylającego się po upuszczony przedmiot.

Techniki mistrzowskie

Technika mrówki, którą chce zjeść mrówkojad

Mrówki to stworzenia nieustannie pracujące, podobnie jak ninja, który nieustannie pracuje nad swoim ciałem i umysłem. Sztuka kimania wykorzystująca mądrość tych zwierząt zawiera wiele odniesień do ich całkowitego poświęcenia obowiązkom. Wyszkolony wojownik może wykonywać pracę nie rezygnując ze snu. Wszelkim zadaniom potrafi podołać z wprawą, która nie wymaga od niego przytomności. Technika dostojnej mrówki, którą chce zjeść mrówkojad, jest niewykrywalna, albowiem nie stoi w konflikcie z pracą. Jest to technika pokoju. Powyższy przykład pokazuje, że nie bez przyczyny mrówka jest jedną z najważniejszych postaci w legendach ninja.

Legendarna technika stada wron

Mało kto wie, że powiedzenie “kiedy wejdziesz między wrony, musisz krakać tak jak one” pochodzi z mitologii ninja. Dostojne ptaki są jednymi z jej najważniejszych bohaterów. Technika stada wron jest najtrudniejsza ze wszystkich i nigdy nie udokumentowano jej na zdjęciach. Mityczni mistrzowie głoszą, że połączenie sił wielu wojowników pozwala skutecznie oszukać zmysły szefa, albowiem natura każe mu uważać to, co robi większość, za normalne. Jeżeli jeden ninja wykorzystuje technikę glonojada, jest haniebnie odmienny. Jeżeli glonojadow jest mnóstwo, na hańbę zasługuje ciężko pracujący osobnik. Dzięki technice stada wron spać w pracy mogą absolutnie wszyscy.

Techniki mistrzowskie spania ninja wymagają najwyższego skupienia i lat treningu, lecz poświęcenie zawsze owocuje. Kiedy mistrz kimania przytnie obok ciebie komara, nadal będziesz uważać, że wykonuje ciężką pracę. Wiem o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Wszak pisząc ten artykuł jeszcze nie zdążyłem się obudzić. Właśnie śni mi się dżem.

Truskawkowy…

Swoją profesjonalną karierę zawodową postanowiłam rozpocząć w Warszawie. Byłam tu jednak sama jak palec, ponadto jako początkującej “karierowiczce” brakowało mi wiedzy o relacjach panujących w tutejszym świecie biznesu.

Rodzina przebywająca na wsi niczym radar wyczuwała moje problemy. Gdy dopadała mnie chandra zawodowa moi “dalecy najbliżsi” zawsze byli gotowi do udzielenia mi wsparcia. Mieli oni zwykle dla mnie dwa alternatywne rozwiązania: wróć do nas na podkarpacie, albo poszukamy kogoś wśród znajomych, ktoś ci pomoże.

foto: ePublicist

Jako, że powrót na podkarpacie niósł – jak mi się wtedy wydawało – marne szanse na rozwój, zmuszona zostałam przez troskliwą rodzinę do skorzystania z drugiej opcji. Piszę, zmuszona, bo sformułowanie “pomoc w budowaniu w kariery przez rodzinę czy znajomych” miało dla mnie tylko negatywne konotacje. Jednak, jako że z rodziną się nie dyskutuje, to co jakiś czas dowiadywałam się kto z tej dalekiej dalekiej rodziny również tutaj mieszka i chętnie się spotka by mi się “pomóc odnaleźć”. Donoszono mi również kto ze znajomych mojego rodzeństwa robi karierę w stolicy i kogo w związku z tym powinnam poznać. Te informacje szły zwykle w parze z powiadamianiem mnie o wstępnie zaaranżowanych spotkaniach. Nie mogłam więc odmówić.

Warto rozmawiać

Podczas tych spotkań zwykle nie wiedziałam jak się zachować. Z jednej strony chciałam się czegoś dowiedzieć, choćby o tym jak jest w innych firmach, a z drugiej paraliżowała mnie myśl, że jak zacznę zadawać pytania o pracę, to mój interlokutor pomyśli sobie, że rzeczywiście chcę żeby mi załatwiano pracę w imię rodziny czy starej zażyłości.

Z czasem się nauczyłam, iż moja rodzina rzeczywiście dobrze typowała kto może mi pomóc, i że na moje szczęście te kontakty nie mają takiej negatywnej konotacji ze słowem “pomóc” czy “załatwić” – wiedzą jak się z klasą zachować w tej sytuacji.

Co ciekawe, niedawno dowiedziałam się, iż rola jaką znajomi i rodzina mogą odegrać w budowaniu kariery czy poszukiwaniu pracy zyskało miano godnej naśladowania techniki. Technika ta daje dokładne wytyczne jak inicjować oraz przeprowadzać podobne spotkania. Metoda ta nosi fachową nazwę ZBIERANIE WYWIADU INFORMACYJNEGO.

Pewnie narzuca ci się teraz pytanie, czy ktoś (i kto) załatwił mi dzięki temu podejściu pracę oraz czy tobie też może pomóc. Gdyby sprawa była tak prosta jak bodziec (prośba) – reakcja (rozwiązanie problemów zawodowych) to temat byłby już zamknięty. Pisząc, że nie jest to prosta reakcja nie mam też na myśli, iż w procesie pośredniczy łapówka. (Pewnie może, ale nie rozwiązywałoby to problemu raz na zawsze). Mało tego, metoda którą chcę przedstawić wcale nie musi zakończyć się dosłowną propozycją pracy.

Po co więc zawracam ci głowę?

Bo dzięki metodzie, zwanej wywiadem informacyjnym, możesz uzyskać bezcenną wiedzę na potrzeby zbudowania/rozwoju swojej własnej kariery.

Czym jest wywiad informacyjny?

Wywiad informacyjny jest jednym z najbardziej użytecznych narzędzi w poszukiwaniu pracy. Głównie skupia się na tych samych obszarach, które znajdziesz w ulotkach i na stronach internetowych firm. Kontaktowanie się z pracownikiem firmy w sposób nieoficjalny ma jednak tą przewagę, że możesz uzyskać osobistą perspektywę pracownika na działania firmy. W ten sposób można też się niejednokrotnie dowiedzieć o elastycznych i nie ogłaszanych możliwościach kariery – jeśli w firmie takowe istnieją.

Dzięki takiemu spotkaniu możesz też zyskać m.in. informacje zwrotne na swój temat oraz zbudować cenne kontakty zawodowe. Wywiad pomaga też w zyskaniu motywacji do dalszej pracy – tak właśnie było w moim wypadku.

Należy jednak pamiętać, że bezpośrednim celem tego wywiadu nie jest zdobycie pracy, a zebranie informacji. Zebranie informacji dzięki możliwości zadania pytań, na które zwykle nie ma sposobności podczas właściwego wywiadu w sprawie pracy. Tu możesz zapytać o pensje, benefity, wakacje, obowiązki. Wywiad taki sprawdza się jako podstawa do podjęcia decyzji o kolejnym kroku zawodowym czy wręcz zaprawa przed rozmową w sprawie pracy.

Jak przebiega wywiad informacyjny?

Wywiad informacyjny jest krótkim spotkaniem o charakterze biznesowym pomiędzy osobą szukającą kariery lub branży, a kimś kto reprezentuje daną karierę bądź branże. Raczej nie warto zawracać tym głowy ludziom z działu personalnego – oni zwykle nie mają na to czasu. W ogóle kontakt na to spotkanie trzeba zdobyć raczej przez znajomości niż drogą formalną. Tu właśnie z pomocą przychodzi rodzina, znajomi oraz media społecznościowe. (Możesz być też zaskoczony, jak wiele mogą już sami twoi bliscy.)

Niczym dojdzie do spotkania trzeba się upewnić, że potencjalnemu rozmówcy znany jest cel. Dzięki temu osoba ta będzie mogła się lepiej przygotować na nasze pytania. Na spotkaniu obowiązuje strój bardziej elegancki niż codzienny, ale nie nazbyt szykowny. Warto pojawić się z lekkim wyprzedzeniem na spotkaniu. Jeśli umówicie się np. w kawiarni, pamiętaj, że to ty jako zapraszający powinieneś zapłacić rachunek – nawet w przypadku bezrobocia (a już na pewno nie możesz dopuścić, by gość zapłacił za ciebie).

Do spotkania należy się przygotować szukając informacji w internecie (np. w Google) na temat rozmówcy i firmy, w której pracuje. Polecam też przygotowanie sobie listy pytań, z której należy jednak wykreślić prośbę o samą pracę. Dlaczego? Żeby nie wprowadzić w zakłopotanie rozmówcy. Jestem przekonana, iż jeśli wykażesz się właściwą postawą podczas spotkania, to osoba ta sama zaproponuje ci pomoc, jakiej będzie w stanie udzielić. Bez względu na efekt spotkania zaraz po nim warto napisać e-mail z podziękowaniem za nie.

Wywiad informacyjny w praktyce

Na koniec powrócę do mojego przypadku, aby pokazać co  kiedyś zyskałam dzięki takiemu spotkaniu. Spotkałam się onegdaj  z dawnym znajomym siostry – PR-owcem w firmie tytoniowej. Pomijam już, że kompletnie nie wiedziałam jak się wtedy zachować – nie znałam idei wywiadu informacyjnego. Mam nadzieję, że nie popełniłam żadnego faux pas!

W każdym razie, podczas spotkania dowiedziałam się, że mój rozmówca, choć ma na koncie wiele sukcesów, to wcale nie przyszły mu one tak łatwo jak się wydawało. Informator podzielił się ze mną historiami o swoich dylematach zawodowych z przeszłości, co świetnie korespondowało z sytuacją w jakiej ja się znajdowałam. Rozmowa dodała mi wiele otuchy. Rozmówca podzielił się ze mną też wtedy kawałkiem wiedzy, którą sam uzyskał na szkoleniu firmowym. Co więcej, pożyczył mi świetną książkę na temat, który mnie nurtował. Wprawdzie moje problemy nadal istniały, zyskałam jednak nową perspektywę i znowu poczułam wiatr w żaglach…

Ciekawa jestem, co sądzisz o idei wywiadu informacyjnego Drogi Czytelniku? Może masz na swoim koncie jakieś ciekawe spotkania? Czy uważasz, że ta metoda może ci pomóc w zdobyciu nowej pracy?

O Autorce: Izabella Wojtaszek pomaga dostać pracę przez pisanie CV na zamówienie oraz doradzanie w zakresie budowania kariery zawodowej dla http://www.cvnawymiar.pl. Iza z wykształcenia jest psychologiem, trenerem oraz doświadczonym specjalistą ds. kariery.

Tekst pochodzi z jej autorskiego bloga http://wwww.wymiarykarier.pl/.

Nazwa pliku to ważny element, na który mnóstwo osób nie zwraca uwagi. Należy zadbać, by nie umieścić w nim np. odniesienia do innego pracodawcy, u którego próbujemy znaleźć zatrudnienie (np. “CV dla firmy X”), a także o to, by nazwa pliku nie wyglądała niechlujnie (np. “cvwersja14aaaaa”). Idealnym rozwiązaniem jest nazwanie dokumentu własnym imieniem i nazwiskiem (np. “CV Jana Kowalskiego”).

foto: adactio

2. Zapis własnego imienia

We wszelkich dokumentach wysyłanych do pracodawców wpisujemy PEŁNE imiona, a nie ich zdrobnione wersje. Nie ma “Pati”, jest “Patrycja”. Nie ma “Arti”, jest “Artur”. Nie ma “Kasia”, jest “Katarzyna”.

3. Porządek chronologiczny

Wypisując kolejne miejsca pracy, czy szkoły do których się uczęszczało, stosujemy ODWROTNY PORZĄDEK CHRONOLOGICZNY. To znaczy, że zaczynamy od OSTATNIEJ (tzn. “najświeższej”) pozycji, a następnie krok po kroku przechodzimy do PIERWSZEJ (tzn. najstarszej).

4. Adres e-mailowy

Podajemy wyłącznie POWAŻNIE prezentujące się adresy e-mailowe. Jeżeli takiego nie mamy – musimy go utworzyć, np. wykorzystując własne imię i nazwisko do opisania loginu. Dbamy też o zakładanie kont na właściwych portalach. Adresy takie jak “kiciamrumru@misiaczek.pl” czy “szalowyzenek@cmokasek.com” są niestosowne.

5. Zdjęcie

Jeżeli załączamy zdjęcie, dbamy o to, by prezentowało się ELEGANCKO oraz NEUTRALNIE. Ubieramy się schludnie, unikamy dziwnych póz i wyrazów twarzy. Nie załączamy zdjęć z wakacji ani szalonych imprez. Nawet jeżeli aplikujemy na stanowisko wymagające inwencji, warto ujarzmić swoją fantazję.

Dlaczego należy stosować się do tych reguł? Ponieważ złamanie każdej z nich natychmiast obniża ocenę kandydata w oczach rekrutującego pracodawcy.

Na umycie i ubranie podopiecznych mieliśmy jakąś godzinę. Wszystko odbywało się w obłąkańczym pośpiechu, ponieważ z czterdziestu dwóch rezydentów ponad dwudziestu potrzebowało asysty. Podzielcie tę dwudziestkę między troje czy czworo asystentów, a wyjdzie wam, że musiałem pięć lub sześć razy przeprowadzić poranną toaletę w ciągu pięćdziesięciu minut.

foto: isubiker

To nie było trudne. To było niemożliwe i wiedzieli o tym nawet weterani, pracujący na miejscu z górą dwadzieścia lat. Na dodatek mnie, jako nowemu, wciskano najbardziej problematycznych staruszków, m.in. Johna, mającego ledwie sześćdziesiątkę, ale cierpiącego na głęboką demencję wskutek urazu głowy. Dla niego przejście z łóżka do łazienki było wyzwaniem – wykładzina w toalecie miała inny kolor niż ta w sypialni, a mózg Johna nie mógł sobie z takimi rzeczami poradzić. Bał się, że spadnie w przepaść…

Wprowadzenie go do łazienki było wyjątkowo ciężką sprawą, a ja miałem na to – i na umycie go, ogolenie i przebranie, przy współpracy obejmującej maksymalnie podniesienie ręki czy nogi – jakieś dziesięć minut. Z tej przyczyny nikt nie chciał się nim zajmować. Sam nigdy się nie spieszyłem, za co mnie lubił (kiedy już nauczył się mnie rozpoznawać), choć pozostali podopieczni opierniczali mnie za wynikłe z tego spóźnienia. Zakończmy na tym, że generalnie Johnny był bardzo miłym facetem, tylko niesamowicie powolnym. Trzeba się było z tym pogodzić, co przerastało możliwości większości ekipy.

A czy wspomniałem już o najgłupszym wynalazku wszech czasów i dowodzie ewidentnego zacofania Brytanii względem cywilizowanego świata? Czyli o ich kranach. W Polsce (i chyba na całej kuli ziemskiej, nawet w igloo i domkach z pędów bambusa) montowane są dwa rodzaje kranów: albo z dwoma pokrętłami, albo z wajchą do regulacji ciśnienia i temperatury. Ale nie na wyspach. Tam nad każdą umywalką mają dwa krany z pojedynczymi kurkami. Oznacza to, że z jednej rury będzie lecieć woda gorąca jak piekło, a z drugiej lodowata. Założenie jest chyba takie, by nalać sobie trochę ciepłej i zimnej do zlewu, ale to jest czasochłonne, niehigieniczne i ogólnie bzdurne. W każdym razie…

foto: peasap

Z toaletą trzeba było się spieszyć, bo śniadanie zaczynało się punkt szósta, a jeżeli istnieje jedna rzecz, której nienawidzą szkoccy staruszkowie, to są nią zimne tosty. (Drugą jest herbata bez mleka, więc jeśli w ferworze walki zapomniało się o dolaniu go do filiżanki, trzeba było mieć refleks by się przed wracającą filiżanką uchylić). W międzyczasie należało podawać talerze z pieczarkami, puddingiem (to taka kaszanka), jajecznicą i fasolą (może nie brzmi to zbyt dobrze, ale zaręczam – brytyjskie śniadania to najlepsza rzecz na świecie). I przygotowywać kanapki. I nalewać kawy. I sprzątać po tych, co brudzą. I odprowadzać tych, którzy skończyli. I przebierać tych, co się w międzyczasie posikali. Albo gorzej.

Po śniadaniu mieliśmy piętnastominutową przerwę – gdyby nie ona, ci co się starali (tzn. ja) prawdopodobnie umarliby ze zmęczenia. A to był dopiero początek dnia. Żeby dać wam lepszy pogląd na to, jak męcząca jest robota w domu starców: dzięki niej w miesiąc schudłem 10 kg i musiałem kupić nowe spodnie, bo dotychczasowe nie chciały się trzymać na tyłku. Ale nic to, bo zakupy, nawet ubraniowe, na edynburskiej Princes Street są znakomitą rozrywką. I mówi to człowiek, który nienawidzi chodzenia po sklepach.

Więcej o tym, jak i o wyzwaniach związanych z opieką nad starszymi, przeczytacie w nastepnym odcinku.

Niełatwo opisać pracę w domu starców. Rutyna tu raczej nie witała, co zawdzięczaliśmy podopiecznym, cierpiącym na demencję – chorobę o nieprzewidywalnych skutkach.

foto: rileyroxx

Każdy dzień w placówce przebiegał według ustalonego planu, którego wykonanie w całości było absolutnie niemożliwe. Na porannej zmianie zaczynaliśmy od ubrania rezydentów; na każdego z pięciu opiekunów przypadało trzech lub czterech staruszków. W domu mieszkało ich znacznie więcej, ale mimo że średnia wieku wynosiła porażające 92 lata, ponad połowa podopiecznych radziła sobie bez żadnej pomocy. Co było imponujące. Ale pozostawała jeszcze ta część, która potrzebowała wsparcia.

Budziliśmy wszystkich, chcąc nie chcąc, około siódmej rano. Tak jak Wam nie spodobałoby się wyciąganie z łóżka o pogańskiej godzinie, tak i staruszkowie nie skakali z radości. Jeżeli protestowali aż do punktu, w którym stawali się agresywni, mogliśmy ich zostawić w spokoju, ale zasada była taka, że należy zrobić wszystko, by przynajmniej spróbowali śniadania. I tutaj zaczynały się problemy, krzyki, protesty oraz sikanie na dywan. Ale po kolei; wpierw poznajcie obsadę.

Źródłem 90% trudności w pracy była grupa problematycznych starszych pań. Każda z nich specjalizowała się w innym sposobie irytowania opiekunów. Olivia (imiona zostały zmienione) co pół minuty prosiła o szklankę wody, którą po kolejnej minucie zwracała w pieluchę, na dywan, na krzesło, czy gdziekolwiek, gdzie aktualnie przebywała. Wody można było jej odmówić – co było nawet wskazane, gdyż zapobiegało moczeniu – ale wówczas znikały szanse na współpracę z jej strony.

Molly specjalizowała się w totalnym ignorowaniu wszystkiego, co żyje, a także w rzucaniu w opiekunów przedmiotami, które nawinęły jej się pod rękę. Była profesjonalistką w komponowaniu bukietów egzotycznych przekleństw, a także zagorzałą rasistką. Z całego serca nienawidziła czarnoskórych; czasem również białych obcokrajowców (co zależało od jej nastroju; kiedy miała dobry humor, Polaków wręcz uwielbiała ze względu na miłe wspomnienia z czasów wojny). Współpraca z nią była całkowicie niemożliwa, jeżeli miała taki kaprys. Czyli prawie zawsze.

Trzecią z problematycznych pań była Marge – z charakteru co prawda urocza, ale bojąca się absolutnie wszystkiego. Podczas mycia czy zakładania spódnicy, mimo ostrożności ze strony opiekunów, potrafiła narobić ogłuszającego wrzasku. Czwartą – Judy, zapominająca wszystko w kilka minut. Mieliśmy jeszcze Lizzie, która zostawiona na chwilę sama potrafiła założyć na siebie pół garderoby i poprzestawiać meble w pokoju, ale…

Królową wszystkich problematycznych ludzi świata okazała się Mary. Ważyła bardzo dużo, była bardzo silna, wrzeszczała BARDZO głośno, uderzała mocno i była koszmarnie nieprzyjemna w obyciu. Łączyła najgorsze cechy pozostałych rezydentów placówki i gratisowo dorzucała parę własnych. I nie mogliśmy nic na to poradzić. Jej zachowanie było skutkiem demencji; specyficznej odmiany choroby, w wyniku której Mary zachowywała się jak dziecko. Co oczywiście było smutne i tragiczne, ale dla człowieka, który przez rok musiał zmieniać jej pieluchę, szybko stawało się denerwujące i trudne do zniesienia. No ale cóż – taka praca, płacili całkiem nieźle, więc nie można było narzekać, right? Tym bardziej, że poza osobami problematycznymi miało się do czynienia z przemiłymi, sympatycznymi ludźmi.

Ale o nich, a także o porankach w domu opieki, dowiecie się z następnego odcinka.

Zbliżały się święta. Pieniądze zarobione w fabryce żarcia pozwalały dożyć do nowego roku. Nie było źle. Zwłaszcza, że zaproszono nas na rozmowę kwalifikacyjną do upatrzonego domu starców.

Miejsce wydawało się idealne: ciepłe (jeżeli pracujesz w chłodni przez osiem godzin dziennie, ta cecha ma spore znaczenie), eleganckie, ciche i spokojne. Rekrutację prowadziły dwie ekstremalnie miłe, po angielsku uprzejme panie – przełożone wszystkich opiekunów w placówce. Spotkanie złożyło się z dwóch etapów: rozmowy i wypełniania formularzy. W obu przypadkach pytania dotyczyły podejścia do zawodu “care assistanta”. I tutaj z żoną zastosowaliśmy drastycznie odmienne podejście: mianowicie ona była szczera do bólu, a ja…

…a ja postanowiłem przekonać miłe panie, że żyję po to, by pomagać innym. Nie zrozumcie mnie źle – nie jestem chamem, co nie ustępuje staruszkom w autobusie. Nawet kiedyś zrobiło się coś wolontaryjnie. Ale tak się składa, że nigdy nie marzyłem o karierze dobroczyńcy pomagającego w budowie afrykańskich wiosek. Co innego można było wywnioskować z moich odpowiedzi. Choć prawdę rzekłszy, to największe wrażenie zrobiła informacja, że w Polsce sami opiekujemy się starszymi – bo w UK domów opieki jest jak mrówków.

Żona poszła w inną taktykę. Przyznała, że chodzi jej głównie o zarobek, kiedy ja w tym temacie nawet się nie zająknąłem. Zgadniejcie, kto dostał pracę.

Najpierw, wraz z dwoma paniami zatrudnionymi w tym samym czasie, musiałem przejść szkolenie. O tym, jak należy podnosić starsze osoby, w jaki sposób do nich mówić, jak przebierać te, które nie mogą wstać, jak obsługiwać rozmaite urządzenia rehabilitacyjno-wspomagające, jak zachowywać się w określonych sytuacjach… Słowem – podstawy.

Właściwą pracę szczęśliwym trafem zacząłem jako pierwszy z zatrudnionych – o dwa tygodnie wcześniej niż reszta. Nikt z naszej trójki nie pracował na etat. Mieliśmy być wzywani, kiedy zachodziła potrzeba. Z początku martwiłem się, czy w ten sposób wypracuję wystarczająco wiele godzin, by dostać rozsądną wypłatę, ale szybko okazało się, że w domu starców dodatkowa para rąk potrzebna jest w zasadzie zawsze. Bywało, że miesięcznie odpracowywałem po dwieście godzin, choć takie tempo męczyło i następnego miesiąca trzeba było się trochę poobijać. Bo praca w domu starców nie jest tak lekka, na jaką może wyglądać.

Ale o tym w następnym odcinku…

Kiedy oficjalnie zapowiedziano, że większość z nas pójdzie na bruk, w fabryce wybuchło coś w rodzaju cichej paniki.

Pamiętacie kolorystyczny podział roboli? My byliśmy biali, nad nami stali czerwoni, potem żółci… Jako że niektórzy Polacy mieli czerwone kaski, byli uważani za ludzi z wpływami, których względy mogą zadecydować o pozostaniu w firmie (bzdura). Po rozgłoszeniu wiadomości o redukcji zatrudnienia rozpoczęło się powszechne lizanie ich siedzeń. Mistrzynią w nowym sporcie okazała się dziewoja, która w ciągu kilku godzin związała się uczuciowo z facetem uważanym za największą szychę wśród czerwonych.

Zieloni również nie próżnowali i wymyślili, jak na odchodnym zmotywować nas do lepszej pracy. Zorganizowali zawody. Dwie taśmy pracowały nad tym samym produktem. Bardziej efektywna załoga miała zwiększyć swoje szanse na pozostanie w pracy. A jeżeli którakolwiek nie wyrobiłaby normy (specjalnie z tej okazji podniesionej) – z miejsca wymaszerowałaby za bramę zakładu. Na ten pomysł Polacy również zareagowali paniką, tyle że głośną.

Nagle w każdym z nich obudził się organizatorski duch. A to znaczy, że każdy miał milion pomysłów na usprawnienie pracy i chciał kierować grupą. Rezultat: pierwsza osoba niedorzecznie szybko wykładała tacki, druga starała się wypełnić każdą w całości, trzecia uważała, że każdy powinien wypełniać je w jak najmniejszym stopniu, czwarta – że połowę tacek trzeba przepuszczać, a potem je zbierać i odsyłać na początek… A na końcu taśmy stałem sobie ja i nie robiłem nic, bo w tym chaosie po pięciu minutach mieliśmy zator na taśmie, zapchanie maszyny pakującej, w efekcie zatrzymanie produkcji (każdą sekundę, w której taśma nie pracowała, wyceniano na pięć funtów straty), niewyrobienie nawet standardowej normy (co dopiero mówić o podwyższonej) i gigantyczną kłótnię. Tak właśnie działamy my, Polacy. Nasi przeciwnicy – bodajże Rumuni – bez pośpiechu, milcząco, konsekwentnie wypełniali tacki i uzyskali znakomity wynik. Lepiej nie zastanawiać się, co o nas myśleli.

Mimo awantury i srogiego OPR-u nie zwolniono nas, ale miałem to gdzieś. Od początku nie chciałem tam pracować. Kolejny dzień opuściłem, by pójść na próbną dniówkę do kuchni w eleganckim hotelu (zaliczyłem śpiewająco – nawet małpa by zaliczyła; dopiero potem powiedzieli mi, że w zasadzie nie potrzebują pracownika). Parę dni później miałem rozmowę kwalifikacyjną w fabryce leków, której szefowa podała mi błędny adres, w wyniku czego przybyłem spóźniony o pół godziny, co postawiło mnie na przegranej pozycji. Na szczęście rekrutacja do domu starców jeszcze trwała, więc razem z żoną wypełniliśmy dokumenty i popędziliśmy zdać je w ładnie wyglądającym budynku, należącym do Armii Zbawienia.

C.D.N.