foto: Kaz Andrew

W poprzednim tygodniu daliśmy Wam możliwość wygrania jednego z naszych nowych kubków. Zadanie było proste – wystarczyło dokończyć zdanie “Gdybym był kubkiem…”. Spośród nadesłanych propozycji zdecydowaliśmy się nagrodzić poniższą:

Gdybym był kubkiem, cały czas byłbym zalany.

Dowcip językowy oparty na dwuznaczności przemówił do nas najbardziej. Jego autorem jest Paweł Krzych, któremu serdecznie gratulujemy.

Pozostałym uczestnikom dziękujemy za udział w zabawie i zapraszamy na Jobexpress.pl. Warto z nami zostać – między innymi z tego powodu, że okazja do zdobycia kubka już wkrótce się powtórzy.

Gdybym była kubkiem, działałabym na ludzi z pozytywnym skutkiem. Rano aromatyczną kawą energii bym dodała, a chłodnym wieczorem wszystkich herbatką rozgrzała!

gdybym był kubkiem to bym się potłukł, bo moje życie straciłoby sens, chociaż z drugiej strony gdybym był kubkiem moje życie immanentnie byłoby pozbawione sensu, byłbym przedmiotem… czuje się przedmiotowo i dziwnie… jestem kubkiem

Gdybym był kubkiem to chciałbym aby piła ze mnie Edyta Górniak. Bardzo ją lubię. Wiem, ze ona lubi pić kawę i herbatę z kubków dlatego chciałbym być blisko niej. Jestem jej ogromnym fanem. Mam nadzieję że chociaż to mi isę przyśni.

Gdybym kubkiem była to bym się złościła!
Zależna od innych w 100 procentach bym była!
Dotykałby mnie każdy, gdy tylko miałby ochotę,
Nikogo nie ochodziłoby, że śpię, czy mówię:”Potem”
Ciągle mokra, często na suszarce do góry nogami…
Kubki mają jednak ciężkie życie z nami… :)

Gdybym była kubkiem, to moi rodzice by się zdziwili…

Gdybym był kubkiem to bym się zalał czymś ciepłym, bo mi zimno jak cholera

Gdybym był kubkiem podbiłbym wszystkie inne kubki i został królem szafy.

Gdybym była kubkiem, to z pewnością nie byłabym..pragnieniem…

Gdybym była kubkiem pisałoby na nim “Nie ma rzeczy niemożliwych*” z dopiskiem na dole “*po trzech kawach z rana :P”

Gdybym była kubkiem, gościłabym w sobie to co najbardziej lubisz, rozgrzewałabym Cię każdego zimowego poranka i wieczora, orzeźwiałabym Cię latem, a w innych hmm… gorących chwilach patrzyłabym z zazdrością na moich braci kieliszki i siostry szklaneczki :)

Gdybym był kubkiem dałbym się lizać, zalewać, kąpać się w pysznej kawce i być kąpanym pod bieżącą wodą. Gdybym był kubkiem dawałbym ludziom chwilę przyjemności i zadowolenia.

Gdym był bym kubkiem to bym zalał się kawą i przetrwał te spadki ciśnienia, bo nigdy kubków ani kawy za wiele :)

A Ty?

Chcesz wziąć udział? Wystarczy, że dokończysz zdanie “Gdybym był kubkiem…” i prześlesz swoją propozycję na marketing@jobexpress.pl.

Wystarczy, że dokończycie zdanie:

“Gdybym był kubkiem…”

I prześlecie je na adres marketing@jobexpress.pl. Najlepszy wpis zostanie nagrodzony jobexpressowym kubkiem smakowym. W poniedziałek.

Przy okazji polecamy naszą stronę na Facebooku, która znajduje się TUTAJ. Zapraszamy do grona fanów!

Powodzenia!

Dlaczego smakowy? Ponieważ kawa smakuje z niego doskonale. Podobnie herbata, sok i inne napoje, które możecie sączyć podczas poszukiwania pracy na naszym portalu.

Jeden z takich kubków może być Twój. Co należy zrobić, aby go otrzymać? Proste. Wystarczy zostać setną osobą, która doda nas do znajomych na Blipie. O, tu:

http://jobexpress.blip.pl/

Kolejne okazje zdobycia kubka nadarzą się wkrótce, ale będą nieco bardziej wymagające niż kliknięcie jednego przycisku.;)

Czy się stoi, czy się leży…

…dwa tysiące się należy. Powyższe powiedzenie obrazuje mentalność wielu pracowników z epoki PRL, ukształtowaną przez nieudany eksperyment: obowiązek pracy. W wyniku odgórnego nakazu zatrudnienia, bezrobocie teoretycznie nie istniało. Tak brzmiała propaganda sukcesu, jednak w rzeczywistości wiele stanowisk tworzono sztucznie, w celu uzyskania pożądanych statystyk. Firmy zatrudniały i opłacały więcej osób, niż potrzebowano, przez co zajęcie pracowników często sprowadzało się do zabijania czasu. Bumelanctwo uważano za zagrożenie dla gospodarki i próbowano z nim walczyć.

Przodownicy pracy

Jednym z działań, które miały podnosić wydajność pracy, a jednocześnie rekompensować braki technologiczne, było propagowanie współzawodnictwa. W zakładach wyznaczano normy, których przekroczenie – o 150, 500, a nawet 1000 procent – było nagradzane przywilejami. Przodownicy pracy, czyli osoby z najlepszymi wynikami, otrzymywali m.in. świadectwa upoważaniające do robienia zakupów poza kolejką.

Zachęta do przekraczania norm, choć pozwalała ocenić wydajność pracy, przynosiła negatywne skutki. Rywalizacja stanowiła przyczynę sporów, ale przede wszystkim stwarzała okazje do nadużyć. Wyniki osiągane przez rekordzistów były niemożliwe do osiągnięcia; fałszowali je pracownicy lub sami zarządcy zakładu. W obu przypadkach na kłamstwa przymykano oko, gdyż służyły one celom propagandowym. Najgorsze konsekwencje rywalizacji wiązały się jednak z samymi przodownikami. Dochodziło do sytuacji, w których pracownik tracił zdrowie, pracując ponad siły. Co gorsza, poświęcenie nie gwarantowało lepszych perspektyw.

Kariera w PRL

W minionej epoce istniały zarówno zawody uprzywilejowane (np. górnictwo), jak i uprzywilejowani pracownicy. Do takich należeli członkowie partii. Legitymacja PZPR otwierała wiele drzwi; awanse zazwyczaj były możliwe tylko dla jej właścicieli. Nawet w przypadku posiadania niższych kompetencji, mieli oni pierwszeństwo podczas obsadzania stanowisk kierowniczych. Drogę do udanej kariery mogły odciąć również przekonania religijne. Nie tylko obnoszenie się z wiarą, ale również przyznawanie się do niej stanowiło dla PZPR poważny problem. Zdarzało się, że od obiecującego kandydata żądano deklaracji, stwierdzającej że nie uczęszcza on do kościoła. Przyszłość praktykujących katolików nie była pewna; nie zapewniały jej również PGR-y.

ciąg dalszy nastąpi

Tylko pamiętajcie! Nie róbcie tego w pracy! Właściwie w domu też nie.

P.S.:  Tych, którym praca nie sprawia już kompletnie żadnej przyjemności, zapraszamy do odwiedzenia PRO, które wkrótce pojawi się w Jobexpress.pl…

foto: AMagill

Problem stwarza nowelizacja prawa budowlanego, rozszerzająca definicję budowli. Od niedawna można za nią uznać niektóre wykorzystywane w firmach urządzenia i instalacje, m.in. piece czy linie technologiczne, traktowane dotąd jak elementy budynku. Nowelizacja pozwala nazywać je odrębnymi budowlami, jeżeli nie służą potrzebom danego budynku, lub służą wielu budynkom naraz. Właściwemu egzekwowaniu prawa nie pomagają szerokie możliwości interpretacji tak sformułowanego prawa.

Przewiduje się, że odrębne, dwuprocentowe opodatkowanie urządzeń może sprawić, iż wydatki takich zakładów jak huty lub elektrownie wzrosną nawet dwukrotnie.