Podczas godzinnego szkolenia dowiesz się między innymi: jak szukać pracy w Internecie, czy warto promować się na portalach społecznościowych oraz na co zwracają uwagę pracodawcy, prześwietlając kandydatów w sieci.

Miejsce: Instytut Fizyki im. Chełkowskiego UŚ
Adres: ul. Bankowa 7, 40-007 Katowice
Godzina: 9 – 10
Więcej info: www.drogowskazykariery.pl

Swoją profesjonalną karierę zawodową postanowiłam rozpocząć w Warszawie. Byłam tu jednak sama jak palec, ponadto jako początkującej “karierowiczce” brakowało mi wiedzy o relacjach panujących w tutejszym świecie biznesu.

Rodzina przebywająca na wsi niczym radar wyczuwała moje problemy. Gdy dopadała mnie chandra zawodowa moi “dalecy najbliżsi” zawsze byli gotowi do udzielenia mi wsparcia. Mieli oni zwykle dla mnie dwa alternatywne rozwiązania: wróć do nas na podkarpacie, albo poszukamy kogoś wśród znajomych, ktoś ci pomoże.

foto: ePublicist

Jako, że powrót na podkarpacie niósł – jak mi się wtedy wydawało – marne szanse na rozwój, zmuszona zostałam przez troskliwą rodzinę do skorzystania z drugiej opcji. Piszę, zmuszona, bo sformułowanie “pomoc w budowaniu w kariery przez rodzinę czy znajomych” miało dla mnie tylko negatywne konotacje. Jednak, jako że z rodziną się nie dyskutuje, to co jakiś czas dowiadywałam się kto z tej dalekiej dalekiej rodziny również tutaj mieszka i chętnie się spotka by mi się “pomóc odnaleźć”. Donoszono mi również kto ze znajomych mojego rodzeństwa robi karierę w stolicy i kogo w związku z tym powinnam poznać. Te informacje szły zwykle w parze z powiadamianiem mnie o wstępnie zaaranżowanych spotkaniach. Nie mogłam więc odmówić.

Warto rozmawiać

Podczas tych spotkań zwykle nie wiedziałam jak się zachować. Z jednej strony chciałam się czegoś dowiedzieć, choćby o tym jak jest w innych firmach, a z drugiej paraliżowała mnie myśl, że jak zacznę zadawać pytania o pracę, to mój interlokutor pomyśli sobie, że rzeczywiście chcę żeby mi załatwiano pracę w imię rodziny czy starej zażyłości.

Z czasem się nauczyłam, iż moja rodzina rzeczywiście dobrze typowała kto może mi pomóc, i że na moje szczęście te kontakty nie mają takiej negatywnej konotacji ze słowem “pomóc” czy “załatwić” – wiedzą jak się z klasą zachować w tej sytuacji.

Co ciekawe, niedawno dowiedziałam się, iż rola jaką znajomi i rodzina mogą odegrać w budowaniu kariery czy poszukiwaniu pracy zyskało miano godnej naśladowania techniki. Technika ta daje dokładne wytyczne jak inicjować oraz przeprowadzać podobne spotkania. Metoda ta nosi fachową nazwę ZBIERANIE WYWIADU INFORMACYJNEGO.

Pewnie narzuca ci się teraz pytanie, czy ktoś (i kto) załatwił mi dzięki temu podejściu pracę oraz czy tobie też może pomóc. Gdyby sprawa była tak prosta jak bodziec (prośba) – reakcja (rozwiązanie problemów zawodowych) to temat byłby już zamknięty. Pisząc, że nie jest to prosta reakcja nie mam też na myśli, iż w procesie pośredniczy łapówka. (Pewnie może, ale nie rozwiązywałoby to problemu raz na zawsze). Mało tego, metoda którą chcę przedstawić wcale nie musi zakończyć się dosłowną propozycją pracy.

Po co więc zawracam ci głowę?

Bo dzięki metodzie, zwanej wywiadem informacyjnym, możesz uzyskać bezcenną wiedzę na potrzeby zbudowania/rozwoju swojej własnej kariery.

Czym jest wywiad informacyjny?

Wywiad informacyjny jest jednym z najbardziej użytecznych narzędzi w poszukiwaniu pracy. Głównie skupia się na tych samych obszarach, które znajdziesz w ulotkach i na stronach internetowych firm. Kontaktowanie się z pracownikiem firmy w sposób nieoficjalny ma jednak tą przewagę, że możesz uzyskać osobistą perspektywę pracownika na działania firmy. W ten sposób można też się niejednokrotnie dowiedzieć o elastycznych i nie ogłaszanych możliwościach kariery – jeśli w firmie takowe istnieją.

Dzięki takiemu spotkaniu możesz też zyskać m.in. informacje zwrotne na swój temat oraz zbudować cenne kontakty zawodowe. Wywiad pomaga też w zyskaniu motywacji do dalszej pracy – tak właśnie było w moim wypadku.

Należy jednak pamiętać, że bezpośrednim celem tego wywiadu nie jest zdobycie pracy, a zebranie informacji. Zebranie informacji dzięki możliwości zadania pytań, na które zwykle nie ma sposobności podczas właściwego wywiadu w sprawie pracy. Tu możesz zapytać o pensje, benefity, wakacje, obowiązki. Wywiad taki sprawdza się jako podstawa do podjęcia decyzji o kolejnym kroku zawodowym czy wręcz zaprawa przed rozmową w sprawie pracy.

Jak przebiega wywiad informacyjny?

Wywiad informacyjny jest krótkim spotkaniem o charakterze biznesowym pomiędzy osobą szukającą kariery lub branży, a kimś kto reprezentuje daną karierę bądź branże. Raczej nie warto zawracać tym głowy ludziom z działu personalnego – oni zwykle nie mają na to czasu. W ogóle kontakt na to spotkanie trzeba zdobyć raczej przez znajomości niż drogą formalną. Tu właśnie z pomocą przychodzi rodzina, znajomi oraz media społecznościowe. (Możesz być też zaskoczony, jak wiele mogą już sami twoi bliscy.)

Niczym dojdzie do spotkania trzeba się upewnić, że potencjalnemu rozmówcy znany jest cel. Dzięki temu osoba ta będzie mogła się lepiej przygotować na nasze pytania. Na spotkaniu obowiązuje strój bardziej elegancki niż codzienny, ale nie nazbyt szykowny. Warto pojawić się z lekkim wyprzedzeniem na spotkaniu. Jeśli umówicie się np. w kawiarni, pamiętaj, że to ty jako zapraszający powinieneś zapłacić rachunek – nawet w przypadku bezrobocia (a już na pewno nie możesz dopuścić, by gość zapłacił za ciebie).

Do spotkania należy się przygotować szukając informacji w internecie (np. w Google) na temat rozmówcy i firmy, w której pracuje. Polecam też przygotowanie sobie listy pytań, z której należy jednak wykreślić prośbę o samą pracę. Dlaczego? Żeby nie wprowadzić w zakłopotanie rozmówcy. Jestem przekonana, iż jeśli wykażesz się właściwą postawą podczas spotkania, to osoba ta sama zaproponuje ci pomoc, jakiej będzie w stanie udzielić. Bez względu na efekt spotkania zaraz po nim warto napisać e-mail z podziękowaniem za nie.

Wywiad informacyjny w praktyce

Na koniec powrócę do mojego przypadku, aby pokazać co  kiedyś zyskałam dzięki takiemu spotkaniu. Spotkałam się onegdaj  z dawnym znajomym siostry – PR-owcem w firmie tytoniowej. Pomijam już, że kompletnie nie wiedziałam jak się wtedy zachować – nie znałam idei wywiadu informacyjnego. Mam nadzieję, że nie popełniłam żadnego faux pas!

W każdym razie, podczas spotkania dowiedziałam się, że mój rozmówca, choć ma na koncie wiele sukcesów, to wcale nie przyszły mu one tak łatwo jak się wydawało. Informator podzielił się ze mną historiami o swoich dylematach zawodowych z przeszłości, co świetnie korespondowało z sytuacją w jakiej ja się znajdowałam. Rozmowa dodała mi wiele otuchy. Rozmówca podzielił się ze mną też wtedy kawałkiem wiedzy, którą sam uzyskał na szkoleniu firmowym. Co więcej, pożyczył mi świetną książkę na temat, który mnie nurtował. Wprawdzie moje problemy nadal istniały, zyskałam jednak nową perspektywę i znowu poczułam wiatr w żaglach…

Ciekawa jestem, co sądzisz o idei wywiadu informacyjnego Drogi Czytelniku? Może masz na swoim koncie jakieś ciekawe spotkania? Czy uważasz, że ta metoda może ci pomóc w zdobyciu nowej pracy?

O Autorce: Izabella Wojtaszek pomaga dostać pracę przez pisanie CV na zamówienie oraz doradzanie w zakresie budowania kariery zawodowej dla http://www.cvnawymiar.pl. Iza z wykształcenia jest psychologiem, trenerem oraz doświadczonym specjalistą ds. kariery.

Tekst pochodzi z jej autorskiego bloga http://wwww.wymiarykarier.pl/.

How to do nothing at work and still get paid

Kiedy oficjalnie zapowiedziano, że większość z nas pójdzie na bruk, w fabryce wybuchło coś w rodzaju cichej paniki.

Pamiętacie kolorystyczny podział roboli? My byliśmy biali, nad nami stali czerwoni, potem żółci… Jako że niektórzy Polacy mieli czerwone kaski, byli uważani za ludzi z wpływami, których względy mogą zadecydować o pozostaniu w firmie (bzdura). Po rozgłoszeniu wiadomości o redukcji zatrudnienia rozpoczęło się powszechne lizanie ich siedzeń. Mistrzynią w nowym sporcie okazała się dziewoja, która w ciągu kilku godzin związała się uczuciowo z facetem uważanym za największą szychę wśród czerwonych.

Zieloni również nie próżnowali i wymyślili, jak na odchodnym zmotywować nas do lepszej pracy. Zorganizowali zawody. Dwie taśmy pracowały nad tym samym produktem. Bardziej efektywna załoga miała zwiększyć swoje szanse na pozostanie w pracy. A jeżeli którakolwiek nie wyrobiłaby normy (specjalnie z tej okazji podniesionej) – z miejsca wymaszerowałaby za bramę zakładu. Na ten pomysł Polacy również zareagowali paniką, tyle że głośną.

Nagle w każdym z nich obudził się organizatorski duch. A to znaczy, że każdy miał milion pomysłów na usprawnienie pracy i chciał kierować grupą. Rezultat: pierwsza osoba niedorzecznie szybko wykładała tacki, druga starała się wypełnić każdą w całości, trzecia uważała, że każdy powinien wypełniać je w jak najmniejszym stopniu, czwarta – że połowę tacek trzeba przepuszczać, a potem je zbierać i odsyłać na początek… A na końcu taśmy stałem sobie ja i nie robiłem nic, bo w tym chaosie po pięciu minutach mieliśmy zator na taśmie, zapchanie maszyny pakującej, w efekcie zatrzymanie produkcji (każdą sekundę, w której taśma nie pracowała, wyceniano na pięć funtów straty), niewyrobienie nawet standardowej normy (co dopiero mówić o podwyższonej) i gigantyczną kłótnię. Tak właśnie działamy my, Polacy. Nasi przeciwnicy – bodajże Rumuni – bez pośpiechu, milcząco, konsekwentnie wypełniali tacki i uzyskali znakomity wynik. Lepiej nie zastanawiać się, co o nas myśleli.

Mimo awantury i srogiego OPR-u nie zwolniono nas, ale miałem to gdzieś. Od początku nie chciałem tam pracować. Kolejny dzień opuściłem, by pójść na próbną dniówkę do kuchni w eleganckim hotelu (zaliczyłem śpiewająco – nawet małpa by zaliczyła; dopiero potem powiedzieli mi, że w zasadzie nie potrzebują pracownika). Parę dni później miałem rozmowę kwalifikacyjną w fabryce leków, której szefowa podała mi błędny adres, w wyniku czego przybyłem spóźniony o pół godziny, co postawiło mnie na przegranej pozycji. Na szczęście rekrutacja do domu starców jeszcze trwała, więc razem z żoną wypełniliśmy dokumenty i popędziliśmy zdać je w ładnie wyglądającym budynku, należącym do Armii Zbawienia.

C.D.N.

A jeśli komuś byłoby mało, to polecam artykuł o najdziwniejszych wypadkach przy pracy. Miłego dnia!