Kiedy oficjalnie zapowiedziano, że większość z nas pójdzie na bruk, w fabryce wybuchło coś w rodzaju cichej paniki.

Pamiętacie kolorystyczny podział roboli? My byliśmy biali, nad nami stali czerwoni, potem żółci… Jako że niektórzy Polacy mieli czerwone kaski, byli uważani za ludzi z wpływami, których względy mogą zadecydować o pozostaniu w firmie (bzdura). Po rozgłoszeniu wiadomości o redukcji zatrudnienia rozpoczęło się powszechne lizanie ich siedzeń. Mistrzynią w nowym sporcie okazała się dziewoja, która w ciągu kilku godzin związała się uczuciowo z facetem uważanym za największą szychę wśród czerwonych.

Zieloni również nie próżnowali i wymyślili, jak na odchodnym zmotywować nas do lepszej pracy. Zorganizowali zawody. Dwie taśmy pracowały nad tym samym produktem. Bardziej efektywna załoga miała zwiększyć swoje szanse na pozostanie w pracy. A jeżeli którakolwiek nie wyrobiłaby normy (specjalnie z tej okazji podniesionej) – z miejsca wymaszerowałaby za bramę zakładu. Na ten pomysł Polacy również zareagowali paniką, tyle że głośną.

Nagle w każdym z nich obudził się organizatorski duch. A to znaczy, że każdy miał milion pomysłów na usprawnienie pracy i chciał kierować grupą. Rezultat: pierwsza osoba niedorzecznie szybko wykładała tacki, druga starała się wypełnić każdą w całości, trzecia uważała, że każdy powinien wypełniać je w jak najmniejszym stopniu, czwarta – że połowę tacek trzeba przepuszczać, a potem je zbierać i odsyłać na początek… A na końcu taśmy stałem sobie ja i nie robiłem nic, bo w tym chaosie po pięciu minutach mieliśmy zator na taśmie, zapchanie maszyny pakującej, w efekcie zatrzymanie produkcji (każdą sekundę, w której taśma nie pracowała, wyceniano na pięć funtów straty), niewyrobienie nawet standardowej normy (co dopiero mówić o podwyższonej) i gigantyczną kłótnię. Tak właśnie działamy my, Polacy. Nasi przeciwnicy – bodajże Rumuni – bez pośpiechu, milcząco, konsekwentnie wypełniali tacki i uzyskali znakomity wynik. Lepiej nie zastanawiać się, co o nas myśleli.

Mimo awantury i srogiego OPR-u nie zwolniono nas, ale miałem to gdzieś. Od początku nie chciałem tam pracować. Kolejny dzień opuściłem, by pójść na próbną dniówkę do kuchni w eleganckim hotelu (zaliczyłem śpiewająco – nawet małpa by zaliczyła; dopiero potem powiedzieli mi, że w zasadzie nie potrzebują pracownika). Parę dni później miałem rozmowę kwalifikacyjną w fabryce leków, której szefowa podała mi błędny adres, w wyniku czego przybyłem spóźniony o pół godziny, co postawiło mnie na przegranej pozycji. Na szczęście rekrutacja do domu starców jeszcze trwała, więc razem z żoną wypełniliśmy dokumenty i popędziliśmy zdać je w ładnie wyglądającym budynku, należącym do Armii Zbawienia.

C.D.N.