Na umycie i ubranie podopiecznych mieliśmy jakąś godzinę. Wszystko odbywało się w obłąkańczym pośpiechu, ponieważ z czterdziestu dwóch rezydentów ponad dwudziestu potrzebowało asysty. Podzielcie tę dwudziestkę między troje czy czworo asystentów, a wyjdzie wam, że musiałem pięć lub sześć razy przeprowadzić poranną toaletę w ciągu pięćdziesięciu minut.

foto: isubiker

To nie było trudne. To było niemożliwe i wiedzieli o tym nawet weterani, pracujący na miejscu z górą dwadzieścia lat. Na dodatek mnie, jako nowemu, wciskano najbardziej problematycznych staruszków, m.in. Johna, mającego ledwie sześćdziesiątkę, ale cierpiącego na głęboką demencję wskutek urazu głowy. Dla niego przejście z łóżka do łazienki było wyzwaniem – wykładzina w toalecie miała inny kolor niż ta w sypialni, a mózg Johna nie mógł sobie z takimi rzeczami poradzić. Bał się, że spadnie w przepaść…

Wprowadzenie go do łazienki było wyjątkowo ciężką sprawą, a ja miałem na to – i na umycie go, ogolenie i przebranie, przy współpracy obejmującej maksymalnie podniesienie ręki czy nogi – jakieś dziesięć minut. Z tej przyczyny nikt nie chciał się nim zajmować. Sam nigdy się nie spieszyłem, za co mnie lubił (kiedy już nauczył się mnie rozpoznawać), choć pozostali podopieczni opierniczali mnie za wynikłe z tego spóźnienia. Zakończmy na tym, że generalnie Johnny był bardzo miłym facetem, tylko niesamowicie powolnym. Trzeba się było z tym pogodzić, co przerastało możliwości większości ekipy.

A czy wspomniałem już o najgłupszym wynalazku wszech czasów i dowodzie ewidentnego zacofania Brytanii względem cywilizowanego świata? Czyli o ich kranach. W Polsce (i chyba na całej kuli ziemskiej, nawet w igloo i domkach z pędów bambusa) montowane są dwa rodzaje kranów: albo z dwoma pokrętłami, albo z wajchą do regulacji ciśnienia i temperatury. Ale nie na wyspach. Tam nad każdą umywalką mają dwa krany z pojedynczymi kurkami. Oznacza to, że z jednej rury będzie lecieć woda gorąca jak piekło, a z drugiej lodowata. Założenie jest chyba takie, by nalać sobie trochę ciepłej i zimnej do zlewu, ale to jest czasochłonne, niehigieniczne i ogólnie bzdurne. W każdym razie…

foto: peasap

Z toaletą trzeba było się spieszyć, bo śniadanie zaczynało się punkt szósta, a jeżeli istnieje jedna rzecz, której nienawidzą szkoccy staruszkowie, to są nią zimne tosty. (Drugą jest herbata bez mleka, więc jeśli w ferworze walki zapomniało się o dolaniu go do filiżanki, trzeba było mieć refleks by się przed wracającą filiżanką uchylić). W międzyczasie należało podawać talerze z pieczarkami, puddingiem (to taka kaszanka), jajecznicą i fasolą (może nie brzmi to zbyt dobrze, ale zaręczam – brytyjskie śniadania to najlepsza rzecz na świecie). I przygotowywać kanapki. I nalewać kawy. I sprzątać po tych, co brudzą. I odprowadzać tych, którzy skończyli. I przebierać tych, co się w międzyczasie posikali. Albo gorzej.

Po śniadaniu mieliśmy piętnastominutową przerwę – gdyby nie ona, ci co się starali (tzn. ja) prawdopodobnie umarliby ze zmęczenia. A to był dopiero początek dnia. Żeby dać wam lepszy pogląd na to, jak męcząca jest robota w domu starców: dzięki niej w miesiąc schudłem 10 kg i musiałem kupić nowe spodnie, bo dotychczasowe nie chciały się trzymać na tyłku. Ale nic to, bo zakupy, nawet ubraniowe, na edynburskiej Princes Street są znakomitą rozrywką. I mówi to człowiek, który nienawidzi chodzenia po sklepach.

Więcej o tym, jak i o wyzwaniach związanych z opieką nad starszymi, przeczytacie w nastepnym odcinku.

Niełatwo opisać pracę w domu starców. Rutyna tu raczej nie witała, co zawdzięczaliśmy podopiecznym, cierpiącym na demencję – chorobę o nieprzewidywalnych skutkach.

foto: rileyroxx

Każdy dzień w placówce przebiegał według ustalonego planu, którego wykonanie w całości było absolutnie niemożliwe. Na porannej zmianie zaczynaliśmy od ubrania rezydentów; na każdego z pięciu opiekunów przypadało trzech lub czterech staruszków. W domu mieszkało ich znacznie więcej, ale mimo że średnia wieku wynosiła porażające 92 lata, ponad połowa podopiecznych radziła sobie bez żadnej pomocy. Co było imponujące. Ale pozostawała jeszcze ta część, która potrzebowała wsparcia.

Budziliśmy wszystkich, chcąc nie chcąc, około siódmej rano. Tak jak Wam nie spodobałoby się wyciąganie z łóżka o pogańskiej godzinie, tak i staruszkowie nie skakali z radości. Jeżeli protestowali aż do punktu, w którym stawali się agresywni, mogliśmy ich zostawić w spokoju, ale zasada była taka, że należy zrobić wszystko, by przynajmniej spróbowali śniadania. I tutaj zaczynały się problemy, krzyki, protesty oraz sikanie na dywan. Ale po kolei; wpierw poznajcie obsadę.

Źródłem 90% trudności w pracy była grupa problematycznych starszych pań. Każda z nich specjalizowała się w innym sposobie irytowania opiekunów. Olivia (imiona zostały zmienione) co pół minuty prosiła o szklankę wody, którą po kolejnej minucie zwracała w pieluchę, na dywan, na krzesło, czy gdziekolwiek, gdzie aktualnie przebywała. Wody można było jej odmówić – co było nawet wskazane, gdyż zapobiegało moczeniu – ale wówczas znikały szanse na współpracę z jej strony.

Molly specjalizowała się w totalnym ignorowaniu wszystkiego, co żyje, a także w rzucaniu w opiekunów przedmiotami, które nawinęły jej się pod rękę. Była profesjonalistką w komponowaniu bukietów egzotycznych przekleństw, a także zagorzałą rasistką. Z całego serca nienawidziła czarnoskórych; czasem również białych obcokrajowców (co zależało od jej nastroju; kiedy miała dobry humor, Polaków wręcz uwielbiała ze względu na miłe wspomnienia z czasów wojny). Współpraca z nią była całkowicie niemożliwa, jeżeli miała taki kaprys. Czyli prawie zawsze.

Trzecią z problematycznych pań była Marge – z charakteru co prawda urocza, ale bojąca się absolutnie wszystkiego. Podczas mycia czy zakładania spódnicy, mimo ostrożności ze strony opiekunów, potrafiła narobić ogłuszającego wrzasku. Czwartą – Judy, zapominająca wszystko w kilka minut. Mieliśmy jeszcze Lizzie, która zostawiona na chwilę sama potrafiła założyć na siebie pół garderoby i poprzestawiać meble w pokoju, ale…

Królową wszystkich problematycznych ludzi świata okazała się Mary. Ważyła bardzo dużo, była bardzo silna, wrzeszczała BARDZO głośno, uderzała mocno i była koszmarnie nieprzyjemna w obyciu. Łączyła najgorsze cechy pozostałych rezydentów placówki i gratisowo dorzucała parę własnych. I nie mogliśmy nic na to poradzić. Jej zachowanie było skutkiem demencji; specyficznej odmiany choroby, w wyniku której Mary zachowywała się jak dziecko. Co oczywiście było smutne i tragiczne, ale dla człowieka, który przez rok musiał zmieniać jej pieluchę, szybko stawało się denerwujące i trudne do zniesienia. No ale cóż – taka praca, płacili całkiem nieźle, więc nie można było narzekać, right? Tym bardziej, że poza osobami problematycznymi miało się do czynienia z przemiłymi, sympatycznymi ludźmi.

Ale o nich, a także o porankach w domu opieki, dowiecie się z następnego odcinka.

Zbliżały się święta. Pieniądze zarobione w fabryce żarcia pozwalały dożyć do nowego roku. Nie było źle. Zwłaszcza, że zaproszono nas na rozmowę kwalifikacyjną do upatrzonego domu starców.

Miejsce wydawało się idealne: ciepłe (jeżeli pracujesz w chłodni przez osiem godzin dziennie, ta cecha ma spore znaczenie), eleganckie, ciche i spokojne. Rekrutację prowadziły dwie ekstremalnie miłe, po angielsku uprzejme panie – przełożone wszystkich opiekunów w placówce. Spotkanie złożyło się z dwóch etapów: rozmowy i wypełniania formularzy. W obu przypadkach pytania dotyczyły podejścia do zawodu “care assistanta”. I tutaj z żoną zastosowaliśmy drastycznie odmienne podejście: mianowicie ona była szczera do bólu, a ja…

…a ja postanowiłem przekonać miłe panie, że żyję po to, by pomagać innym. Nie zrozumcie mnie źle – nie jestem chamem, co nie ustępuje staruszkom w autobusie. Nawet kiedyś zrobiło się coś wolontaryjnie. Ale tak się składa, że nigdy nie marzyłem o karierze dobroczyńcy pomagającego w budowie afrykańskich wiosek. Co innego można było wywnioskować z moich odpowiedzi. Choć prawdę rzekłszy, to największe wrażenie zrobiła informacja, że w Polsce sami opiekujemy się starszymi – bo w UK domów opieki jest jak mrówków.

Żona poszła w inną taktykę. Przyznała, że chodzi jej głównie o zarobek, kiedy ja w tym temacie nawet się nie zająknąłem. Zgadniejcie, kto dostał pracę.

Najpierw, wraz z dwoma paniami zatrudnionymi w tym samym czasie, musiałem przejść szkolenie. O tym, jak należy podnosić starsze osoby, w jaki sposób do nich mówić, jak przebierać te, które nie mogą wstać, jak obsługiwać rozmaite urządzenia rehabilitacyjno-wspomagające, jak zachowywać się w określonych sytuacjach… Słowem – podstawy.

Właściwą pracę szczęśliwym trafem zacząłem jako pierwszy z zatrudnionych – o dwa tygodnie wcześniej niż reszta. Nikt z naszej trójki nie pracował na etat. Mieliśmy być wzywani, kiedy zachodziła potrzeba. Z początku martwiłem się, czy w ten sposób wypracuję wystarczająco wiele godzin, by dostać rozsądną wypłatę, ale szybko okazało się, że w domu starców dodatkowa para rąk potrzebna jest w zasadzie zawsze. Bywało, że miesięcznie odpracowywałem po dwieście godzin, choć takie tempo męczyło i następnego miesiąca trzeba było się trochę poobijać. Bo praca w domu starców nie jest tak lekka, na jaką może wyglądać.

Ale o tym w następnym odcinku…

Kiedy oficjalnie zapowiedziano, że większość z nas pójdzie na bruk, w fabryce wybuchło coś w rodzaju cichej paniki.

Pamiętacie kolorystyczny podział roboli? My byliśmy biali, nad nami stali czerwoni, potem żółci… Jako że niektórzy Polacy mieli czerwone kaski, byli uważani za ludzi z wpływami, których względy mogą zadecydować o pozostaniu w firmie (bzdura). Po rozgłoszeniu wiadomości o redukcji zatrudnienia rozpoczęło się powszechne lizanie ich siedzeń. Mistrzynią w nowym sporcie okazała się dziewoja, która w ciągu kilku godzin związała się uczuciowo z facetem uważanym za największą szychę wśród czerwonych.

Zieloni również nie próżnowali i wymyślili, jak na odchodnym zmotywować nas do lepszej pracy. Zorganizowali zawody. Dwie taśmy pracowały nad tym samym produktem. Bardziej efektywna załoga miała zwiększyć swoje szanse na pozostanie w pracy. A jeżeli którakolwiek nie wyrobiłaby normy (specjalnie z tej okazji podniesionej) – z miejsca wymaszerowałaby za bramę zakładu. Na ten pomysł Polacy również zareagowali paniką, tyle że głośną.

Nagle w każdym z nich obudził się organizatorski duch. A to znaczy, że każdy miał milion pomysłów na usprawnienie pracy i chciał kierować grupą. Rezultat: pierwsza osoba niedorzecznie szybko wykładała tacki, druga starała się wypełnić każdą w całości, trzecia uważała, że każdy powinien wypełniać je w jak najmniejszym stopniu, czwarta – że połowę tacek trzeba przepuszczać, a potem je zbierać i odsyłać na początek… A na końcu taśmy stałem sobie ja i nie robiłem nic, bo w tym chaosie po pięciu minutach mieliśmy zator na taśmie, zapchanie maszyny pakującej, w efekcie zatrzymanie produkcji (każdą sekundę, w której taśma nie pracowała, wyceniano na pięć funtów straty), niewyrobienie nawet standardowej normy (co dopiero mówić o podwyższonej) i gigantyczną kłótnię. Tak właśnie działamy my, Polacy. Nasi przeciwnicy – bodajże Rumuni – bez pośpiechu, milcząco, konsekwentnie wypełniali tacki i uzyskali znakomity wynik. Lepiej nie zastanawiać się, co o nas myśleli.

Mimo awantury i srogiego OPR-u nie zwolniono nas, ale miałem to gdzieś. Od początku nie chciałem tam pracować. Kolejny dzień opuściłem, by pójść na próbną dniówkę do kuchni w eleganckim hotelu (zaliczyłem śpiewająco – nawet małpa by zaliczyła; dopiero potem powiedzieli mi, że w zasadzie nie potrzebują pracownika). Parę dni później miałem rozmowę kwalifikacyjną w fabryce leków, której szefowa podała mi błędny adres, w wyniku czego przybyłem spóźniony o pół godziny, co postawiło mnie na przegranej pozycji. Na szczęście rekrutacja do domu starców jeszcze trwała, więc razem z żoną wypełniliśmy dokumenty i popędziliśmy zdać je w ładnie wyglądającym budynku, należącym do Armii Zbawienia.

C.D.N.

Z żalem, ale jednak zdecydowaliśmy się podjąć pracę w fabryce. Powód? Money, money, money. Potrzebowaliśmy forsy od zaraz. Zbliżało się Boże Narodzenie i nie chcieliśmy świętować go przy kromce suchego chleba. Który – zapamiętajcie to sobie – u Brytoli jest obrzydliwy.

Nasza pierwsza zmiana miała być zmianą popołudniową. Zacząć mieliśmy o drugiej, skończyć po dziesiątej. Po pierwszej wyszliśmy z domu, nie spiesząc się zbytnio, jako że fabryka leżała w zasięgu półgodzinnego spaceru. Nie był to spacer krótki ani lekki, biorąc pod uwagę morko-zimno-paskudne warunki pogodowe, ale liczył sie każdy “pi” (czyli pens w slangu tambylców) zaoszczędzony na autobusie. Gdy doszliśmy na miejsce, mimo młodej godziny było dość ciemno. I smrodliwie. Nie macie pojęcia, jakie zapachy unoszą się na terenie fabryki jedzenia. Powiedzmy, że z jedzeniem nie mają wiele wspólnego.

foto: micora

Jeszcze w stróżówce dostaliśmy karty magnetyczne, a szefo z polskiej agencji zabrał nas na wycieczkę do magazynu, gdzie dostaliśmy: siatkę na włosy, fartuch za duży o dwa rozmiary, gumiaki za duże o dwa rozmiary i kask w kolorze białym. Kolorystyka okazała się ważna, jako że umiejscawiała nas w hierarchii fabrycznych roboli. Biali byli od – jak się miało okazać – najgorszej roboty. Jakiej? O tym za chwilę. Nad nami stali czerwoni, którzy mogli nas opieprzyć, bo teoretycznie szefowali drużynom białych, ale w gruncie rzeczy byli takimi samymi popychadłami. Wydawało się, że to stanowiska stworzone specjalnie dla Polaków, bo większość piastowały właśnie nasze orły.

Nad czerwonymi stali żółci. Z żółtymi już nie było żartów – sami Szkoci, w dodatku z autorytetem. O wredności niektórych krążyły legendy, choć nasz żółty – grubasek Alan – okazał się przesympatycznym gościem, do szaleństwa rozkochanym w brzmieniu słowa “wariatka”.

Szefami naszego szefa byli zieloni. Oni kontrolowali procesy produkcji: sprawdzali, czy komuś zbyt dużo żarcia nie upada na glebę, i ogólnie stwarzali dość nieprzyjemne wrażenie. Byli jeszcze niebiescy, którzy zajmowali się wtykaniem termometrów w co popadnie, aby upewnić się, czy jedzenie ma odpowiednią temperaturę (jeśli nie – wyjazd na śmietnik). No i czarni, czyli śmietanka śmietanki, prawdopodobnie sam zarząd od czasu do czasu sprawdzający, jak się powodzi niewolnikom.

Sama praca była całkiem prosta. Drużyna złożona z około dziesięciu chłopa (i baby) miała przydzieloną taśmę produkcyjną. Pierwsza osoba wykładała tacki. Druga ładowała nań parówki. Trzecia szynkę. Czwarta dodawała serdelki, a piąta jeszcze inne wędliny. Szósta przekładała tacki do maszyny pakującej, siódma i ósma obsługiwały maszynę, dziewiąta przekładała gotowe zestawy do większych pojemników, zaś dziesiąta układała jedne pojemniki na drugich na paleciakach. Kiedy kończyło się miejsce, ktoś wywoził dotychczasową produkcję, ktoś inny uzupełniał zapasy parówek – i tak to się kręciło przez dwie godziny, aż do pierwszej piętnastominutowej przerwy. Potem od nowa, do przerwy półgodzinnej, a potem już do końca dniówki.

Być może brzmi to prosto i przyjemnie, ale w praktyce okazuje się inne. Przede wszystkim przez osiem godzin stoisz w miejscu, pomiędzy pudłami z zapasem wędliny a taśmą. Jedyne ruchy, jakie wykonujesz, to skręt tułowia w lewo, zanurzenie ręki w pudle, skręt w prawo, wyłożenie kiełbasy na tackę. W temperaturze pięciu stopni na minusie. W takich warunkach stawy sztywnieją, mięśnie bolą, a przy odchodzeniu od stanowiska całe ciało skrzypi jak zardzewiała maszyna. Przerwa obiadowa w połowie zmiany wydaje się zbawieniem, zwłaszcza że żarło w stołówce, przyrządzane przez miłego Węgra, było niedrogie i smakowało wybitnie. Koniec przerwy kojarzył się jednak z wizytą w ostatnim kręgu piekła. Zwłaszcza jeżeli była zmiana produkcji i drużynę przerzucano np. na drób.

Na drobiu pakowało się indyki lub kurczaki. Stanowisk było sporo, ale miałem nieszczęście zaliczyć każde z nich. Oto dwa “najlepsze”.

Pierwsze: tragarz, czyli osoba przerzucająca martwe ptaki z wielkich kontenerów do maszyny “namaślającej”, następnie do dużych pudeł, i rozwożąca je do linii produkcyjnych. Pudła trzeba było przenosić na spore dystanse, każde ważyło 20-30 kg. Po godzinie takiej roboty pękały plecy, a od stania przy maszynie z masłem włosy i ubranie przesiąkały tłuszczem. Po powrocie do domu spodnie były sztywne jak tektura i śmierdzące. No cóż, przynajmniej będąc tragarzem trudno było zmarznąć.

Drugie ciekawe stanowisko to przerzucacz, czyli niewolnik wywalający namaśloną padlinę z pudła na tacki. Ptaki w pudłach pływały w lodowato zimnym maśle, a wyjmowało się je rękami w cienkich, gumowych rękawiczkach, więc wesoła to ta robota nie była. Teoretycznie fabryka dawała specjalne rękawiczki zatrzymujące ciepło, ale na zakład zatrudniający kilkaset osób było ich może ze dwadzieścia par. Poruszenie palcami po dniówce w roli przerzucacza graniczyło z cudem.

foto: kodomut

Słówko należy się także ludziom, z którymi pracowaliśmy. W większości byli to młodzi Polacy, w mniejszości – starzy Polacy. Była też jedna Czeszka, mająca u nich spore powodzenie. Choć fabryka była “polskim obozem pracy” (pracowało tam tak wielu “naszych”, że specjalnie dla nich wszelkie tablice informacyjne przetłumaczono na polski), to chłopcom i dziewczynom z nadwiślanego kraju nieraz trudno było utrzymać nawet pozycję najmniej ważnego z trybików. Przez, jakby to ująć, polski charakter.

Rzucanie się żywnością czy gonitwy po hali produkcyjnej to nie były zachowania, jakie wyrabiały pochlebną opinię u żółtych i zielonych, ale soli naszej ziemi najtrudniej przychodziło… ehm, utrzymywanie higieny. Otóż niemal wszyscy mieli nieprzyjemny nawyk niemycia rąk po skorzystaniu z toalety, co w fabryce żywności nie jest uznawane za bardzo pozytywną cechę. Trudno zliczyć, jak wiele osób wyleciało z hukiem w kilkanaście sekund po tym, jak zauważono że wychodzą z kibelka bez skorzystania z umywalki. Cóż, przynajmniej zrobiło się luźniej. Wszystkim ulżyło, bo na taśmach już chodziły słuchy, że szykują się zwolnienia…

C.D.N.

Niedawno wróciłem z Wysp. Pojechałem tam oczywiście do pracy – w ciemno, nie mając narajonej roboty ani zapewnionego mieszkania. W portfelu trzymałem głównie drobne i zdjęcia rodziny. A jednak nie byłem jednym z naiwniaków, którzy, choć nie znają ani słowa w obcym języku, pchają się za granicę, gdzie przeżywają czołowe zderzenie z rzeczywistością. Oto historia wyprawy na inną planetę. Może przydać się komuś, kto ma nadzieję szybko dorobić się na saksach.

foto: Jinja Ninja

W podróż wyruszyłem z żoną – oboje mieliśmy jako taką wprawę w posługiwaniu się lengłydżem i dużo dobrych chęci. Skoro innym się udało, czemu mielibyśmy być gorsi, right? Mieszkanie znaleźliśmy szybko i nie było to zbyt trudne – wystarczyło wejść do kafejki internetowej, znaleźć coś do wynajęcia i zadzwonić do landlorda. Tanio nie było, ale ten, kto liczy na niedrogie lokum w UK, musi być ogromnym optymistą. W każdym razie – jak dotąd wszystko wyglądało jak najlepiej – rozpakowaliśmy manatki, zaczęliśmy szukać pracy, a w kieszeni zostało jeszcze trochę groszą (a konkretniej – ok. 700 funtów).

Następnym krokiem było wypytanie tambylców o metody szukania pracy, bo te, jak się okazało, nieco się różnią od polskich (czyli “idź do teścia, może coś załatwi”). Zaznaczmy w tym miejscu, że razem z małżowiną postanowiliśmy trzymać się z dala od polactwa, które rozpleniło się w UK, szerząc nasze najgorsze obyczaje. Wiecie, że Polaka w Anglii łatwiej usłyszeć niż zobaczyć? To dlatego, że “słowa przestankowe” wykrzykuje się tam znacznie głośniej niż w kraju. Pewnie wszyscy uważają, że nikt ich nie rozumie. No cóż, nie chciałem naszych zacnych rodaków wyprowadzać z błędu, toteż przechodząc obok zawsze udawałem, że jestem rodowitym Anglikiem. Pewni szczerbaci dżentelmeni ze Śląska do dziś nie wiedzą, że przez rok mieli krajana za sąsiada.

Wracając do sedna – w UK pracy szukaliśmy przez JobCentre, czyli tamtejszy urząd pracy. Znajome? Może. Tylko że u nich ta instytucja posiada zarówno prezencję, prestiż, jak i wysoką skuteczność. Zapomnijcie o kolejkach i wielomiesięcznym wyczekiwaniu. To działa tak: wchodzicie do oddziału, na komputerowym terminalu znajdujecie oferty pracy, drukujecie je i korzystacie z darmowego telefonu, by umówić się na rozmowy kwalifikacyjne. Po kwadransie miałem ustalone dwa spotkania.

Szybko okazało się jednak, że życie w UK nie jest tanie. Nawet rezygnując z podstawowych przyjemności, takich jak butelka coli, straci się fortunę – np. na jazdę autobusem. Dla przeciętnego Polaka bilety będą wydawały się niedorzecznie drogie. Choć wygoda podróżowania nowoczesnym “piętrusem” jest nieskończona, fakt pozostaje faktem: jeżdżąc na spotkania z rekruterami, srogo się wykosztujesz.

Po kilku dniach podróżowania od firmy do firmy zaczęliśmy się martwić. Pracy jeszcze nie było, a oszczędności topniały w oczach. Najtańsza żywność z Tesco też nie wpływała dobrze na nasze nastroje… Choć tu akurat trzeba przyznać, że jeśli chcesz stołować się tanio, to w Brytanii nic nie stoi na przeszkodzie – pod warunkiem, że masz wyrozumiałe podniebienie. Fundusze były jednak pożerane przez rachunki (które musieliśmy opłacić z góry za kilka tygodni) czy konieczność dokupienia paru ubrań (nie macie pojęcia, jak bardzo wietrzny i wilgotny to kraj).

Najobrzydliwsze pożywienie na świecie; foto: Meri Tosh

Doszliśmy zatem do punktu, w którym będąc bez pracy zaczęliśmy zastanawiać się, czy nie wydać reszty pieniędzy na bilet powrotny do Polski. To jednak oznaczałoby nieopisaną porażkę. I tak, w pewną niedzielę, wieczorem, ekstremalnie zmotywowany do znalezienia pracy, natrafiłem w Internecie na ogłoszenie o stanowisku w prowadzonym przez Armię Zbawienia domu starców. Chwyciłem za telefon i nie zważając na porę zadzwoniłem, by wypytać o szczegóły. Odebrała pani o imieniu Louise, która udzieliła mi informacji w sposób tak miły i uprzejmy, że moja motywacja wybiła dziurę w suficie. Następnego ranka obudziłem się gotów do działania, instynktownie czując że Salvation Army to właśnie to, czego szukałem. Miałem świadomość, że proces rekrutacji potrwa, ale wiedziałem, że warto czekać.

I wtedy zadzwonił telefon. Ktoś z agencji pracy informował nas, że możemy zostać zatrudnieni w fabryce. Od zaraz.

C.D.N.